Όταν ένα βιβλίο ξεκινά και σου φέρνει κατευθείαν στο μυαλό κάτι από Αγκάθα Κριστι, σίγουρα ξεκινάς να το διαβάζεις με μια θετική διάθεση. Μια καμαριέρα σαν και αυτές που συναντάς στις ελληνικές ταινίες και ο σύζυγος... πολλά βαρύς και ασήκωτος. Περιγραφές σαν να βρίσκεσαι στον Πύργο του Downton Abbey. Μια ατμόσφαιρα από τη δεκαετία του ‘50 στα ακριβά στέκια της Αθήνας. Κάτι από τα κόκκινα φανάρια για να πηγαίνει ασορτί με το βάζο. Η δημοσιογραφία εκτελεί χρέη ιδιωτικής παρακολούθησης και ένα noir διήγημα έχει ενδιαφέρον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου