Μια νύχτα ακόμη.

Υπό τον ήχο των χάλκινων της Δυτικής Μακεδονίας ξεκινά το ταξίδι. Δεν μπορούσε να αρχίσει με κάτι καλύτερο (πώς να απ αρνηθώ τον ήχο αυτό, έχω και κάτι από Μακεδονία κατά κάποια έννοια στο αίμα μου άλλωστε). 

Ένα ταξίδι που τελειώνει με τους ήχους της κιθάρας να αντηχεί στο «υπαίθριο μουσείο» όπως αποκαλώ την Ρώμη και τα ηλιοβασιλέματα με άρωμα πορτοκαλιού της Τοσκάνης. Ένα βιβλίο που δεν μπορώ να γράψω την άποψή μου όπως συνηθίζω, γιατί ανέσυρε αναμνήσεις και σκέψεις που συνειδητά είχα αφήσει στη λήθη.